Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη

«Πετύχαμε τον στρατηγικό μας στόχο, που ήταν ένας και ξεκάθαρος . . . Ενθυμείσθε ότι είχαμε φτάσει σε ένα υπέρτατο σημείο για τη λειτουργία της δημοκρατίας σε αυτήν τη χώρα, όπου μας κατηγορούσαν για ναζιστές και κρεματόρια. Κάναμε αυτήν την προσπάθεια με την αλυσίδα του κατάδικου. Κατορθώσαμε λοιπόν μέσα από μια στρατηγική, στρατηγική πράγματι ιδιαίτερα αποδοτική, που χτίσαμε με τους συνεργάτες μου στο ΛΑΟΣ, να πάμε σε αυτές τις εκλογές χωρίς καμιά άμεση ή έμμεση αναφορά για αυτά τα θέματα που κυριαρχούσαν στις προηγούμενες εκλογές. Μια στρατηγική που βασίστηκε σε έναν λόγο στρογγυλοποιημένο επί των ιδίων αρχών που δεν ξεφύγαμε επ' ουδενί. Αλλά ο λόγος μας ήταν πιο εύγεστος και πιο εύπεπτος. Δεν αλλάξαμε αυτά που σερβίρουμε. Αλλάξαμε τον τρόπο που τα σερβίρουμε.»
Γιώργος Καρατζαφέρης (Τηλεάστυ, 16.10.2006)

Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Ψαρρά, μέλους του Ιού της Ελευθεροτυπίας, με θέμα την ανάδειξη του Γιώργου Καρατζαφέρη σε ρυθμιστή της κεντρικής πολιτικής σκηνής ή αλλιώς «Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη - Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς».
Έχοντας συλλέξει πλούσιο υλικό από τηλεοπτικές εκπομπές, εφημερίδες και συνεντεύξεις του Καρατζαφέρη και των υπόλοιπων πρωτοκλασσάτων μελών του ΛΑΟΣ (κυρίως χάρη στην εικοσαετή έρευνα του Ιού) αναδεικνύει το πραγματικό προφίλ ενός κόμματος που παίζει με τις λέξεις και διατηρεί κρυφή ατζέντα. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο συγγραφέας του βιβλίου μιλάει ελάχιστα και αφήνει τους πρωταγωνιστές του να αποκαλυφθούν μόνοι τους. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το γεγονός ότι ο Καρατζαφέρης εχει ιδιόκτητο τηλεοπτικό σταθμό (Τηλεάστυ, παλαιότερα Telecity) στον οποίο διατηρεί εκπομπή και ο ίδιος αλλα και αρκετοί από τους συνεργάτες του όπως ο Άδωνις, ο Βελόπουλος και παλιότερα ο Λιακόπουλος, ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος και ο πατέρας Πλεύρης. Οι εκπομπές του καναλιού απευθύνονται στον στενό κομματικό κύκλο και οι πολιτευτές του ΛΑΟΣ είναι αν μη τι άλλο ειλικρινεις. Εκεί ξεδιπλώνεται το πραγματικό πρόγραμμα του κόμματος, ένα πρόγραμμα έντονα ρατσιστικό, ξενοφοβικό, συνομοσιολογικό και ακραια νεοφιλελευθερο με λαικίστικες κοινωνικές παροχές. Έκει αναδεικνύονται οι πραγματικές τους σχέσεις με τη χούντα, τους φιλοβασιλικούς και τους χρυσαυγίτες. Όταν όμως ο πρόεδρος και οι άνθρωποι του εμφανίζονται στα μεγάλα κανάλια ο λόγος τους αλλάζει και προωθούνται σαν μέσοι συντηρητικοί πολιτικοί. Είναι η τακτική που ο ίδιος βάφτισε «Δούρειο Ίππο».
Το βιβλίο ακολουθεί την πολιτική διαδρομή του Καρατζαφέρη από το 1974 μέχρι την εκλογική επιτυχία του 2009, το ιστορικά μεγαλύτερο ποσοστό της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.
Συνοπτικά η ιστορία έχει ως εξής:
Αφού επι χούντας δούλεψε ως ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Καρατζαφέρης το 1974 (μετά την μεταπολίτευση και πριν τις εκλογές και το δημοψήφισμα) προχώρησε στην έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Το Στέμμα της Δημοκρατίας». Ενός φύλλου που πολιτικά κινούνταν σε δύο άξονες, στήριζε Καραμανλή και Βασιλιά (ενδεικτικός ο τίτλος του αντίστοιχου κεφαλαίου του βιβλίου «Μεταξύ δύο Κωνσταντίνων»). Η εφημερίδα δεν κράτησε πολύ. Το τελευταίο φύλλο βγήκε λίγο μέτα την ήττα του βασιλιά στο δημοψήφισμα.
Την δεκαετία του 80 ο Καρατζαφέρης δημιούργησε τον προάγγελο του καναλιού του, την βιντεοεφημερίδα TV PRESS. Εγχειρημα που χαρακτηριζόταν από τα ακροδεξιά κλισέ που τον συνοδεύουν μεχρι σήμερα (συνομοσιολογική αντίληψη της πολιτικής, ροζ λεπτομέρειες κλπ). Παράλληλα έγινε γλύφτης του Μητσοτάκη και κολλητάρι της Μαρίκας προκειμένου να μπει ενεργά στην πολιτική. Κατάφερε τελικά να εκλεγει βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία το 1993.
Μέσα στην ΝΔ εξέφρασε την ακραία της πτέρυγα με την βοήθεια και του Telecity που ιδρυσε εκείνη την εποχή. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ροζάκη, συνεργάτη του Κώστα Σημίτη, που ο Καρατζαφέρης κατηγόρησε(!!) ως Εβραίο. Στην πορεία του μεσα στην ΝΔ βρήκε και έναν απρόσμενο σύμμαχο, τον παλιό του φίλο και νεοεκλεγέντα αρχιεπίσκοπο, Χριστόδουλο, ενώ επειδή δεν γούσταρε την πολιτική του μεσαίου χώρου που ειχε κυρήξει ο Καραμανλής προχώρησε στην δημιουργία τάσης μεσα στο κόμμα, της Νεας Ελπίδας. Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώιμο ΛΑΟΣ. Από εκεί απευθύνει κάλεσμα σε χουντικούς και χρυσαυγίτες για συνεργασία.
Το διαζύγιο με την ΝΔ ήρθε το 2000 όταν και ίδρυσε το ΛΑΟΣ. Στην αρχή τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κόμματος είναι εμφανή. Ακολουθεί δείγμα μιας από τις πρώτες αμαρτολές ομιλίες του Καρατζαφέρη… «Πρώτον: Δεν είμαι Εβραίος. Ας το πει αυτό κι ο πρωθυπουργός. Δεύτερον: Δεν είμαι κομμουνιστής. Ας το πει αυτό κι ο κ. Καραμανλής. Τρίτον: Δεν είμαι ομοφυλόφιλος. Αυτό δεν μπορεί να το πούνε πολλοί» προκειται για τους σίγουρους εχθρούς κάθε καλού ναζί. Εβραίος, κομμουνιστής, ομοφυλόφιλος η αναφορά δεν είναι τυχαία. Είναι η εποχή που συσπειρώθηκε ο σκληρος πυρήνας του κόμματος. Η τακτική αλλάζει μετά το 2004 με την είσοδο του ΛΑΟΣ στην ευρωβουλή και πλέον υιοθετειται η τακτική του Δούρειου Ίππου που αναφέρθηκε παραπάνω. Το αποτέλεσμα ηταν η γιγάντωση των εκλογικων ποσοστών και η κυριαρχία στο πολιτικό παιχνίδι.

Προσωπικό συμπέρασμα… Ο Καρατζαφέρης είναι πεπειραμένος διαφημιστής. Την πολιτική του ανέλιξη την είδε σαν άλλο ένα προιον που έπρεπε να προωθήσει. Και τα κατάφερε εξαιρετικά καλά. Πρόκειται για έναν οπορτουνιστή της πολιτικής που βρηκε στον συγκεκριμένο χωρο πολιτικό κενό και χώθηκε. Μαζεψε και μερικούς ειλικρινείς φασίστες να τον περιστοιχιζουν και μπηκε στην βουλή. Είναι ίσως ο πιο εξυπνος πολιτικός στην Ελλάδα αυτή την στιγμή για αυτό είναι και πολύ επικινδυνος. Κάθε πολιτική άποψη έχει δικαίωμα να υπάρχει και να εκφράζεται, αρκεί να μην κρύβεται και να είναι ξεκάθαρη στο τι λέει. Ο Καρατζαφέρης πρέπει να ξεσκεπαστεί και αυτό το βιβλίο είναι ένας τρόπος.